Όνειρα

Όνειρα

Όχι τα όνειρα του ύπνου μας, αλλά τα άλλα, τα πιο σημαντικά, αυτά του ξύπνιου μας. Μην πάψεις να κυνηγάς ποτέ να όνειρά σου. Μην τα αγνοήσεις, μην τα θάψεις, μην τα φιμώσεις, μην τα υποσιτίσεις. Αλλά ως το τέλος να ρωτάς, τι θέλω; Τι θέλω να κάνω; Που θέλω να πάω; Τι θέλω να ζήσω; Τι θέλω να γίνω; Πως να προχωρήσω; Τι να προσθέσω; Τάιζε τις επιθυμίες σου και τα όνειρά σου, δίνε τους χώρο, προτεραιότητα, χρόνο, σημασία. Γιατί κάπως έτσι θα τα δρομολογήσεις όταν έρθει το άνοιγμα, η ευκαιρία. Παιδικά όνειρα που αντέχουν στο χρόνο, ενήλικα που δημιουργήθηκαν στην πορεία, φρέσκα όνειρα που προέκυψαν αβίαστα και σκίρτησαν έντονα ή μαλακά εντός σου. Όνειρα διάφορα και διαφορετικά, όνειρα προσωπικά, επαγγελματικά, εκπαιδευτικά, κοινωνικά, ατομικά, συλλογικά, όνειρα που σε ταξιδεύουν ή σε ριζώνουν, όνειρα που σε διευρύνουν ή σε βαθαίνουν. Γιατί τα όνειρά σου σε κάνουν αυτό που είσαι. Μέσα τους βρίσκεσαι. Η διαφορετική σου φωνή, η αυθεντική σου ύπαρξη, η μοναδικότητά σου και η ομορφιά σου. Γιατί βιώνοντας τα, γίνεσαι πιο ευτυχισμένος άνθρωπος, πιο γεμάτος, πιο ουσιαστικός, πιο χαρούμενος, πιο πολύ εσύ. Και ακολούθως, γίνεσαι πιο καλός σύντροφος, γονιός, φίλος, πιο καρποφόρος, δοτικός, σε σύνδεση με τους σημαντικούς άλλους και τον κόσμο γύρω σου. Συνέχισε να ονειρεύεσαι, να σχεδιάζεις, να αναρωτιέσαι, να αναζητάς, να προπορεύεσαι με την ψυχή σου της ζωής σου.   Image by Morgan...
Αγαπημένη μου εφηβεία…

Αγαπημένη μου εφηβεία…

Η αφορμή… Πριν τις γιορτές, βρέθηκα σε μια τάξη λυκείου για ένα δίωρο βιωματικό σεμινάριο. Σε συνεργασία με τη φιλόλογο της τάξης, τα παιδιά είχαν επιλέξει να εντρυφήσουν στη βία που λαμβάνει χώρο μεταξύ ερωτικών συντρόφων και κάπου εκεί κλήθηκα να συνεισφέρω γνώσεις και βιώματα από τον επιστημονικό χώρο στο δικό τους ταξίδι. Και τι ταξίδι! Τι επαναστατική, ζωντανή και πολύτιμη φάση ζωής η εφηβεία… Πόση αμφισβήτηση χωράει σε μια ψυχή. Πόση απομυθοποίηση, πόσο ξεγύμνωμα, πόσος -όχι και τόσο- καλά κρυμμένος φόβος, πόση απορία, πόσο -της συγχωρείται- θράσος, πόση ερώτηση, πόση -κι αυτή της συγχωρείται- ειρωνεία, πόσο poker face, πόση όρεξη για κριτική, για διερεύνηση, για πειραματισμό. Είναι τόσο ωραία δύσκολη αυτή η εποχή. Είναι τόσο καταλυτική και μεταμορφωτική. Είναι το κουκούλι που από κάτω της διαμορφώνεται ένα πρόσωπο και γι’ αυτό μοιάζει κάπως άσχημη, κάπως μυστήρια, κάπως “δε σας θέλω εσάς εδώ”. Μοιάζει. Δεν είναι. Απολάμβανα το δυναμισμό και το παιχνίδι τους. Απολάμβανα τη δήθεν βαρεμάρα τους. Απολάμβανα το συνεχές τσεκάρισμα. Απολάμβανα την ηρεμία μετά την απάντηση. Την επεξεργασία στα μάτια. Τη σπίθα στο μειδίαμα. Τη δίψα για ανάλυση, για κατανόηση, για μάθηση. Τη διαφορά των κοριτσιών και των αγοριών. Την κοινή επιθυμία για επαφή. Την προσπάθεια. Την αποτυχημένη, την επιτυχημένη, την καμία, την τυχαία, την άγαρμπη, τη φαντασιακή… Απολάμβανα την επιμονή τους να μιλήσουν τη διαφορετικότητα, ακόμη κι αν δεν την πίστευαν πέρα ως πέρα. Τη θέλησή τους να τολμήσουν να εκτεθούν και το κράτημά τους. Την ακροβασία τους. Την ομορφιά τους. Την αγριάδα και την απλότητα. Τη σύνθεσή τους, το συνολικό τους αποτέλεσμα και το ξεχωριστό περίγραμμα της ύπαρξης του καθενός και της καθεμίας. Πολύς πλούτος. Η...
Προ-Υπόθεση Ζευγάρι

Προ-Υπόθεση Ζευγάρι

Γιατί πριν αρχίσει το ταξίδι του ζευγαριού, χρειάζεται πρώτα να σχηματιστεί ένα! Συναντώ ξανά και ξανά ανθρώπους που επιθυμούν να ζήσουν την ομορφιά, τον πλούτο, το μαγικό βίωμα της συνύπαρξης μέσα σε  ζευγάρι και που αγνοούν τις προϋποθέσεις. Οι προϋποθέσεις δεν είναι πολλές. Είναι λίγες μάλιστα. Αλλά χωρίς αυτές, δυνατότητα για βαθιά, τρυφερή, δημιουργική, δυνατή, ζωντανή, ερωτική σχέση δεν υπάρχει! Η προϋπόθεση που συχνά παρεξηγείται είναι η προτεραιότητα. Μια προϋπόθεση που συχνά λείπει, που συχνά αγνοείται… Να είναι το άλλο πρόσωπο πρώτη προτεραιότητα. Όχι δεύτερη, όχι τρίτη, όχι μία από τις πολλές. Πρώτη. Νούμερο ένα προτεραιότητα. Να προηγείται ο άνθρωπός σου από …τα χόμπι σου, …τις σπουδές σου, …την εργασία σου, …τους φίλους σου, …τα παιδιά σου, …τη μαμά σου! Να είναι πιο σημαντικός. Να είναι πριν από όλους και όλα σημαντικός. Εάν αυτό ισχύει, γίνεται να σκέφτεσαι, να σχεδιάζεις, να διαμορφώνεις το σήμερα και το αύριο της ζωής σου, προτού να το μοιραστείς με τον άνθρωπο που θέλεις να συμπορεύεσαι στη ζωή σου; Γίνεται να μην προηγείται μια ζεστή, ανοιχτή συζήτηση, σε κλίμα εμπιστοσύνης, για διερεύνηση της δικής του οπτικής; Υπάρχει ελπίδα να υπάρξει ζευγάρι, αν δε λειτουργεί ως ζευγάρι; Αν ο/η σύντροφος δεν επιθυμεί να εμπερικλείει τη/το σύντροφο σε αποφάσεις, σε σκέψεις, σε μικρές και μεγάλες επιθυμίες ζωής; Φυσικά, αυτό δε σημαίνει πως δε θα υπάρχουν χόμπι και σπουδές και εργασία και φίλοι και παιδιά και γονείς και ό,τι άλλο. Ούτε πως δε θα υπάρχει πολύ μεγάλη επένδυση σε όλα αυτά. –Γιατί αν εκλείψουν ή μικρύνουν από τη ζωή σου αυτά που σου δίνουν χαρά, νόημα, ουσία, τότε χάνεται μια άλλη προτεραιότητα της σχέσης, που είναι ο εαυτός σου!-. Αλλά είναι προϋπόθεση για...
Βοήθεια!

Βοήθεια!

Τον τελευταίο  χρόνο η αλληλεγγύη, η βοήθεια, έγινε της μόδας. Αλλά η βοήθεια δεν αφορά μόνο στους πρόσφυγες. Γιατί η βοήθεια προσφέρεται κάθε μέρα, από τον έναν στον άλλον, συνειδητά, ασυνείδητα, σε μικρό ή σε μεγάλο βαθμό. Πράγματι, η προσφορά είναι καλό πράγμα.  Το να εκτείνεις “χείρα βοηθείας” στον συνάνθρωπο που την έχει ανάγκη, είναι μόνο καλό. Όπως ίσχυε πάντοτε, ισχύει και σήμερα, θα ισχύει και στο μέλλον. Αλλά να είναι αυτό και όχι κάτι άλλο… Ας αρχίσουμε από τα εύκολα. Βοήθεια θέλει αυτός που τη ζητάει! Ναι, να τη ζητάει. Τη συμβουλή σου, την φυσική σου παρουσία, την υλική σου σύμπραξη. Να τη ζητήσει! Να την επιθυμεί ο ίδιος. Αλλιώς, την προσφέρεις από μόνος σου, εισβάλεις, παραβιάζεις, προσπερνάς του άλλου την επιλογή για τη ζωή του! Έχει δικαίωμα να μη θέλει. Είναι πιθανό να μη βλέπει ή να μη θέλει να δει το πρόβλημά του, την έλλειψή του, όσο διακριτό και να είναι για σένα. Αν είναι εξαιρετικά δύσκολο να παραμείνεις σιωπηλός, για παράδειγμα αν θεωρείς πως ο άνθρωπος αυτός με κάποιο τρόπο κινδυνεύει, μπορείς να ρωτήσεις. Θα ήθελες τη βοήθειά μου; Χρειάζεσαι κάτι; Θα ήθελες να σου πω την άποψή μου; Ας προχωρήσουμε στα πιο δύσκολα. Βοήθεια χρειάζεται αυτός που δεν μπορεί! Αν προσφέρεις βοήθεια (ναι, και τις φορές που αυτή ζητιέται!), αδιακρίτως και απεριόριστα, κλέβεις τις δυνάμεις του ανθρώπου που διακονείς. Τον βλάπτεις, καθώς τον παραπλανάς, στο ότι είναι ανήμπορος, ανίκανος, καημένος. Του μεταφέρεις το μήνυμα πως μόνος του δε μπορεί, δεν φτάνει, δεν επαρκεί, δε δύναται. Το να αγωνιστεί δε θα τον βγάλει κάπου, δεν θα τα καταφέρει! Γι’ αυτό και χρειάζεται τη βοήθειά σου, γι’ αυτό και τρέχεις να του την προσφέρεις. Γι’ αυτό και θυσιάζεσαι για χάρη...
Ζηλέψτε, κάνει καλό!

Ζηλέψτε, κάνει καλό!

Η ζήλια ξεκινάει καλά. Να βλέπεις κάτι στον άλλον που σου αρέσει, που το θαυμάζεις, το εκτιμάς και να το θέλεις και συ. Να ζηλεύεις κάτι καλό στον άλλον. Να το επιθυμείς. Να κατανοείς την υπεροχή του, να αναγνωρίζεις την αξία του, την ομορφιά του, τις αρετές και τα αγαθά του. Μια ξεχωριστή σχέση, ένα ωραίο στοιχείο της προσωπικότητας, μια καλή συνήθεια, ένα αντικείμενο, μια ιδέα. Και να θελήσεις κι εσύ να το αποκτήσεις, κι εσύ να το ζήσεις, κι εσύ να το έχεις. Ως εδώ μόνο καλό. Είναι μόνο καλό να ζηλεύεις τα καλά που εντοπίζεις στο συνάνθρωπό σου και να κινητοποιείσαι να τα αποκτήσεις κι εσύ, να τα βιώσεις κι εσύ. Αλοίμονο αν δεν αφηνόμαστε ελεύθεροι να ζηλέψουμε τα καλά των συνανθρώπων μας! Και τι άστοχο να ενοχοποιείται αυτή η πρώτη φυσιολογική και θεμιτή ζήλια! Αυτή η ζήλια ωφελεί, ενεργοποιεί, συμβάλει στην καλή αλλαγή, στην πορεία προς το προχώρημα και την ομορφότερη συνέχιση του ταξιδιού. Κι αν κάτι καλό ξεχωρίζεις και επιθυμείς από τον άλλον, να ξέρεις πως ήταν από πριν δικό σου, πως ήταν από πριν δική σου φωνή και χρώμα και στοιχείο, γιατί διαφορετικά δε θα το έβλεπες, δε θα το διάλεγες! Τότε, λοιπόν, είναι ώρα να το “κλέψεις”! Να αρπάξεις την ευκαιρία, να βρεις τον τρόπο, να κατανοήσεις από του διπλανού σου τον πλούτο, τι ακριβώς σε έλκυσε και πως μπορείς να αγωνιστείς εσύ γι’ αυτό, πως μπορείς να το κάνεις και δικό σου. Και να είναι δικό σου. Με το δικό σου άγγιγμα, το δικό σου τόνο και σχήμα και ήχο, από τη δική σου πορεία και διαδρομή. Μόνο όταν η ζήλια εξελίσσεται σε...
Να θέλεις και μην ξέρεις τον τρόπο…

Να θέλεις και μην ξέρεις τον τρόπο…

Αν είσαι άνθρωπος, συμβαίνει. Συχνά. Πολύ. Να θέλεις, να επιθυμείς, να αγαπάς, να επιλέγεις κάτι καλό και υγιές και όμορφο και ουσιαστικό και να χάνεσαι. Να αγνοείς τον τρόπο. Να αγνοείς τους όρους του παιχνιδιού. Να αγνοείς τα λάθη σου. Να μην τα βλέπεις. Να μην τα φαντάζεσαι. Να μην έχεις ιδέα. Να μη γνωρίζεις πως αλλιώς να το πας. Πως να το οδηγήσεις, να το ορίσεις, να το ζήσεις. Και είναι κρίμα. Να μην ξέρεις, γιατί δε σου το δίδαξαν. Να μην ξέρεις, γιατί δεν το είδες να γίνεται. Να μην ξέρεις, γιατί δεν το βίωσες. Να μην ξέρεις, γιατί το έκαναν λάθος και οι άλλοι. Γιατί λάθος το έμαθες. Λάθος το κατανόησες, το συνήθισες, το πίστεψες, το έκανες δικό σου, το έχτισες. Λάθος το πας κι εσύ. Και είναι κρίμα. Ένας άνδρας σε συνεδρία εξιστορούσε τη ζωή του. Χωρίς να καταλαβαίνει τι συνέβαινε, περιέγραφε πως έχανε ένα – ένα τα σημαντικά του πρόσωπα από αυτήν. Είχε βαθιά θλίψη, χωρίς ίχνος απορίας… Γιατί έφευγαν; Γιατί δεν έφτανε η αγάπη του ως αυτούς; Δεν είχε ιδέα. Ψυχοθεραπεία… (Δύσπεπτη λέξη). Να προσφέρεις στον εαυτό σου την ευκαιρία για κατανόηση, εμβάθυνση, συνδέσεις, γνώση της ιστορίας σου, των συναισθημάτων σου, των λαθών και της ευθύνης σου. Την ευκαιρία για να ξεχωρίσεις περισσότερο τις φωνές σου, να βρεις τα χρώματά σου, τον πλούτο σου, τις δυνάμεις σου. Να οδηγήσεις το ταξίδι σου. Να χαίρεσαι, να ευχαριστιέσαι, να επικοινωνείς, να σχετίζεσαι με αγάπη και αλήθεια. Βεβαίως και γίνεται χωρίς, μα όχι πάντοτε. Η ψυχοθεραπεία είναι ένα σημαντικό δώρο του ανθρώπου στον εαυτό του, ένα δώρο φροντίδας και αυτοπραγμάτωσης. Και κάτι ακόμη. Αν δεν επιθυμείς να το πας προς το καλό, το υγιές,...
Ο πραγματικός γλάρος

Ο πραγματικός γλάρος

Ως το ξημέρωμα το Σμήνος είχε ξεχάσει την παραφροσύνη του, όχι όμως κι ο Φλέτσερ. “Ιωνάθαν, θυμάσαι τί είπες πριν από καιρό, ν’ αγαπάμε το Σμήνος τόσο, ώστε να γυρνάμε πίσω για να το βοηθήσουμε να μάθει;”. “Βέβαια”. “Δεν μπορώ να καταλάβω πώς κατορθώνεις ν’ αγαπάς έναν όχλο από πουλιά που προσπάθησαν πριν από λίγο να σε σκοτώσουν”. “Ω! Φλετς, δεν τ’ αγαπάς αυτό! Δεν αγαπάς, φυσικά, το μίσος και την κακία. Πρέπει ν’ ασκηθείς και να βλέπεις τον πραγματικό γλάρο, την καλοσύνη μέσα στον καθένα τους, και να τους βοηθήσεις να τη δουν κι οι ίδιοι. Αυτό εννοώ όταν λέω αγάπη. Είναι μεγάλο κέφι, όταν βρεις το κόλπο για να το πετύχεις. Θυμάμαι, λόγου χάρη, ένα άγριο νέο πουλί, το λέγαν Φλέτσερ Λίντ Γλάρο. Είχε μόλις γίνει απόβλητος, έτοιμος να πολεμήσει το Σμήνος ως το θάνατο, ξεκινώντας να χτίσει τη δικιά του πικρή κόλαση μακρυά στους Πέρα Βράχους. Και να, σήμερα χτίζει, αντίθετα, το δικό του παράδεισο και καθοδηγεί ολόκληρο το Σμήνος σ΄αυτή την κατεύθυνση”.   Απόσπασμα από το βιβλίο: Ο γλάρος Ιωνάθαν του Richard Bach   Image by Joseph...
Είναι ο συμβιβασμός μονόδρομος;

Είναι ο συμβιβασμός μονόδρομος;

Πράγματι, συμφέρει ο συμβιβασμός στις σχέσεις; Πράγματι, ωφελεί; Χρειάζεται; Είναι απαραίτητος, αναγκαίος; Βγάζει σε καλό; Οδηγεί σε υψηλότερους τόπους τα μέλη του; Τη σχέση; Πρέπει όσοι σχετίζονται και επιθυμούν η σχέση τους να αντέξει στο χρόνο, να συμβιβάζονται; Να δέχονται το λιγότερο, το μέτριο, το ροζ; όπως έλεγε το τραγούδι, τα όνειρά του κόκκινα, τα όνειρά της άσπρα, ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ… Συμφέρει; Αν ο συμβιβασμός είναι απαραίτητος, αν χρειάζεται να χαμηλώσει ο πήχης των προσδοκιών, αν πρέπει να ξεχάσετε προσωπικές επιθυμίες και όνειρα, για να υπάρχει η σχέση, μήπως συγχρόνως χάνεται και η χαρά; Μήπως χάνεται και η προσωπική φωνή του καθενός; Μήπως υποχωρεί και ο ενθουσιασμός; Το πάθος; Το κέφι; Η ζωντάνια; Μήπως κινδυνεύει να καταλήξει αυτή η σχέση σε κάτι πολύ ξενέρωτο; Υπάρχει άλλος τρόπος; Υπάρχει άλλος δρόμος; Οπωσδήποτε! Μέσα στη σχέση επιβάλλεται να συνεχίζουν να αναπτύσσονται όλες οι φωνές. Οι προσωπικές φωνές των δύο συντρόφων. Η σύνθετη φωνή που μαζί από κοινού κάθε φορά, σε κάθε ζήτημα που το ζευγάρι τέμνεται, καλείται να συνθέσει. Η σύνθεση στις αποφάσεις δεν αποτελεί συμβιβασμό! Στη σύνθεση των φωνών, των απόψεων, των επιθυμιών, δεν έχει θέση ούτε ο συμβιβασμός, ούτε η αυτοθυσία. Στην ιερή διαδικασία της σύνθεσης, συντελείται η υψηλότατη άσκηση της σχέσης: καλείται ο κάθε σύντροφος να σπάσει τον αυτισμό του. Να αφήσει πίσω του τα προσωπικά του “κολλήματα”, τα μη ωφέλιμα χαρακτηριστικά του, που διαμορφώθηκαν μέσα στο διάβα του χρόνου ως άμυνες, φυγές, τυφλά σημεία. Χαρακτηριστικά, όχι του αυθεντικού του εαυτού, αλλά μιας ελλιπούς του έκδοσης. Μιας χαμηλότερης, μιας λιγότερης, μιας πιο σκοτεινής και λερωμένης. Όταν δύο σύντροφοι επιθυμούν να παράγουν μαζί απάντηση σε κάθε...
Για να μεγαλώσεις, κάνε λάθη.

Για να μεγαλώσεις, κάνε λάθη.

Το να κάνει ο άνθρωπος λάθη είναι ο τρόπος για να μεγαλώνει. Χωρίς λάθη, δεν υπάρχει προχώρημα, αύξηση, πρόοδος, φυσιολογική και υγιής εξέλιξη, δεν υπάρχει κανονικότητα στη ροή της ζωής. Σκέψου όταν ήσουν νεογέννητο βρέφος και δοκίμασες να πιεις γάλα για πρώτη φορά (η αναπνοή δεν πιάνεται, είναι αυτόματη λειτουργία)… Αρχικά απέτυχες. Το πιθανότερο είναι πως δυσκολεύτηκες να “πιάσεις” καλά τη θηλή, ρούφηξες πολύ απαλά και δε είχες τι να πιεις, εκνευρίστηκες, άρχισες να κλαις, ή ρούφηξες πολύ δυνατά και πλημμύρισες με γάλα που δε μπορούσες να καταπιείς, πνίγηκες, άρχισες να βήχεις, εκνευρίστηκες, άρχισες να κλαις -ναι, το κλάμα, ο εκνευρισμός, η απογοήτευση, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τα λάθη- και αμέσως μετά συνέχισες να προσπαθείς με την ίδια ορμή, λόγω της δίψας και της πείνας σου. Ευτυχώς… Σκέψου κάποιους μήνες μετά, που έκανες τα πρώτα σου βήματα. Πόσες μέρες και μήνες γλυκοκοίταζες τους άλλους ανθρώπους που σε περιτριγύριζαν, να στέκονται στα δυο τους πόδια και πολύ απλά, άκοπα, να μετακινούνται από τον ένα χώρο στον άλλον, περπατώντας! Πόσες μέρες και μήνες ετοιμαζόσουν και συ γι’ αυτή τη στιγμή. Πόσες προσπάθειες να σταθείς όρθιος/α. Και πόσες πτώσεις. Πόσες φορές επιτυχίας και πόσες αποτυχημένες. Και σιγά σιγά, μετά από συνεχή λάθη σε ισορροπία, σε κίνηση, σε τεχνική, κατόρθωσες να σταθείς. Και ξεκίνησες για το μεγάλο τόλμημα. Σήκωσες το ένα πόδι και πιθανότατα… έπεσες. Ενδεχομένως να χτύπησες τα χείλη σου και τη μύτη σου και να ένιωσες πόνο. Έκλαψες δυνατά. Την αμέσως επόμενη στιγμή, από περιέργεια, από πείσμα και όρεξη να κάνεις αυτό που σου φάνταζε ωραίο, ξανασηκώθηκες. Ευτυχώς. Κατάφερες να κάνεις ένα ολόκληρο βήμα, δύο, τρία, έπεσες. Δε χτύπησες αυτή τη...
Ζωή χωρίς θάνατο: Θάνατος.

Ζωή χωρίς θάνατο: Θάνατος.

Είναι μεγάλη ευλογία ο θάνατος. Είναι μεγάλη ευλογία για την ανθρώπινη ζωή να έχει τέλος. Γιατί ο θάνατος είναι που μετατρέπει την ανθρώπινη ζωή σε ευλογία. Σε ευκαιρία. Σε ανεκτίμητη, ανεπίστρεπτη, υπέροχη, μαγική, ουσιαστική ώρα. Ώρα για μοναδικές και σπουδαίες πράξεις, ώρα για καλά έργα, ώρα για μάθηση, για αγάπη, για μοίρασμα, για αλήθεια, για ανέλιξη, για απελευθέρωση, για κυνήγι της ευτυχίας και του φωτός, ώρα για αναγνώριση και κατανόηση, ώρα για συγχώρηση και προχώρημα, σε μικρές ή μεγάλες στιγμές. Είτε εργάζεσαι, είτε συνεργάζεσαι, είτε μιλάς στο παιδί σου, είτε μελετάς, είτε κολυμπάς, είτε χειρουργείς, είτε μάχεσαι, είτε τρως, είτε τρέχεις, είτε σχεδιάζεις, είτε γελάς, είτε ψάχνεις, είτε ακούς μουσική, ή ό,τι άλλο κάνεις, αυτή η στιγμή που ζεις -κι αυτή εδώ η τωρινή!- δε θα ξανάρθουν. Ποτέ ξανά δε θα μπορέσεις να ζήσεις τη συγκεκριμένη ώρα που πέρασε, ποτέ ξανά δε θα έχεις δεύτερη ίδια ώρα στη ζωή σου. Κι αυτό γιατί η ζωή είναι συγκεκριμένη, με αρχή, μέση, τέλος και το τέλος δεν το γνωρίζεις. Κι αυτό κάνει πολύτιμη την κάθε μία ώρα. Κι αυτό είναι μεγάλη ευλογία. “Αυτή η ασθένεια ήταν μεγάλη ευλογία”, είπε μια γυναίκα που συνάντησα την περασμένη εβδομάδα, αναφερόμενη στον καρκίνο του μαστού της, που ανακάλυψε πριν από 2 χρόνια. Αυτός ο καρκίνος, εξήγησε μετά, της αποκάλυψε την αληθινή σχέση της με το σύζυγό της και της αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στη ζωή της η πολύ σπουδαία δύναμή της, οι αληθινές της φιλίες, η αγάπη και η συμπαράσταση των ανθρώπων -ακόμη και άγνωστων μέχρι χτες συνανθρώπων της-, η εκτίμηση και η αναγνώριση από την εργασία της, η λαχτάρα της για να ζήσει και...