Ζωή χωρίς θάνατο: Θάνατος.

Ζωή χωρίς θάνατο: Θάνατος.

Είναι μεγάλη ευλογία ο θάνατος. Είναι μεγάλη ευλογία για την ανθρώπινη ζωή να έχει τέλος. Γιατί ο θάνατος είναι που μετατρέπει την ανθρώπινη ζωή σε ευλογία. Σε ευκαιρία. Σε ανεκτίμητη, ανεπίστρεπτη, υπέροχη, μαγική, ουσιαστική ώρα. Ώρα για μοναδικές και σπουδαίες πράξεις, ώρα για καλά έργα, ώρα για μάθηση, για αγάπη, για μοίρασμα, για αλήθεια, για ανέλιξη, για απελευθέρωση, για κυνήγι της ευτυχίας και του φωτός, ώρα για αναγνώριση και κατανόηση, ώρα για συγχώρηση και προχώρημα, σε μικρές ή μεγάλες στιγμές. Είτε εργάζεσαι, είτε συνεργάζεσαι, είτε μιλάς στο παιδί σου, είτε μελετάς, είτε κολυμπάς, είτε χειρουργείς, είτε μάχεσαι, είτε τρως, είτε τρέχεις, είτε σχεδιάζεις, είτε γελάς, είτε ψάχνεις, είτε ακούς μουσική, ή ό,τι άλλο κάνεις, αυτή η στιγμή που ζεις -κι αυτή εδώ η τωρινή!- δε θα ξανάρθουν. Ποτέ ξανά δε θα μπορέσεις να ζήσεις τη συγκεκριμένη ώρα που πέρασε, ποτέ ξανά δε θα έχεις δεύτερη ίδια ώρα στη ζωή σου. Κι αυτό γιατί η ζωή είναι συγκεκριμένη, με αρχή, μέση, τέλος και το τέλος δεν το γνωρίζεις. Κι αυτό κάνει πολύτιμη την κάθε μία ώρα. Κι αυτό είναι μεγάλη ευλογία. “Αυτή η ασθένεια ήταν μεγάλη ευλογία”, είπε μια γυναίκα που συνάντησα την περασμένη εβδομάδα, αναφερόμενη στον καρκίνο του μαστού της, που ανακάλυψε πριν από 2 χρόνια. Αυτός ο καρκίνος, εξήγησε μετά, της αποκάλυψε την αληθινή σχέση της με το σύζυγό της και της αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στη ζωή της η πολύ σπουδαία δύναμή της, οι αληθινές της φιλίες, η αγάπη και η συμπαράσταση των ανθρώπων -ακόμη και άγνωστων μέχρι χτες συνανθρώπων της-, η εκτίμηση και η αναγνώριση από την εργασία της, η λαχτάρα της για να ζήσει και...
Είμαστε όλοι ίσοι;

Είμαστε όλοι ίσοι;

25 Νοεμβρίου. Τι παράλογο να υπάρχει μια Παγκόσμια Ημέρα αφιερωμένη στην Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών! Τι θλιβερό που χρειάζεται… Οι παγκόσμιες έρευνες καταδεικνύουν έλεγχο, επιβολή και εκμετάλλευση συντριπτικά σταθερά από το ένα ανθρώπινο είδος στο άλλο ανθρώπινο είδος του πλανήτη! Το κείμενο αυτό δε θα αναφερθεί σε καταναγκαστικούς γάμους, σε ακρωτηριαμό γεννητικών οργάνων, ούτε σε trafficing… Αλλά σε μια μορφή αθόρυβης “βίας” που εκδηλώνεται δυστυχώς πολύ συχνά, που τρυπώνει με ευκολία μέσα σε σπίτια, που υπάρχει διάχυτη μέσα σε ζευγάρια, σε οικογένειες, στο σκεπτικό και τη ματιά ανθρώπων. Είναι πολύ κρίμα να συναντάται τόσο συχνά υποτίμηση, απαξίωση και τάση για έλεγχο ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι πολύ κρίμα ο άνδρας που έχει δίπλα του μια γυναίκα, να χάνει να χαρεί όλο τον πλούτο της, να χάνει να αναδείξει όλες τις δυνάμεις της, να χάνει να καμαρώνει, να συνταξιδεύει και να απολαμβάνει την ανάπτυξή της. Είναι πολύ κρίμα να καίει σταδιακά την επιθυμία της, να παραβιάζει την ψυχή της, να χαμηλώνει την ύπαρξή της. Και συγχρόνως, να καίει τον ίδιο του τον εαυτό στη διαδικασία. Να μειώνει τον ανδρισμό του, να χάνει την ταυτότητά του, καθώς ξεχνάει να προσφέρει, να προστατεύει, να συνεργάζεται, να θαυμάζει, να ελευθερώνει, να ευχαριστιέται. Τα αριθμητικά δεδομένα είναι σημαντικά υψηλότερα για τον άνδρα, απ΄ ότι για τη γυναίκα που όμως και αυτή χάνεται σε παρόμοια λάθη. Είναι τόσο κρίμα η γυναίκα που έχει δίπλα της έναν άνδρα, να τον μειώνει, να τον ακυρώνει, να τον υποτιμά, να μην τον εμπιστεύεται, να μην αφήνεται να την παρασύρει στα καλά του, να μην αποδέχεται τα δώρα της αγάπης του, να μην χαρίζει φροντίδα και ομορφιά, να μη...
Love For Ever ?

Love For Ever ?

Υπάρχει αγάπη που να κρατάει για πάντα; Υπάρχει έρωτας που δε φθείρεται; Υπάρχει εμπιστοσύνη και άφημα στον άλλον; Υπάρχει θαυμασμός και εκτίμηση που να διαρκεί; Υπάρχει επιθυμία που να ξαναγεννιέται κάθε μέρα, μήνα, χρόνο; Υπάρχει χρόνος για όλα αυτά, όταν γεννιούνται παιδιά; Υπάρχει ζευγάρι χαρούμενο, αγαπημένο, ερωτευμένο, μετά από χρόνια και χρόνια σχέσης; Κι αν ναι, πώς γίνεται; Κι αν χάθηκε, τι πήγε στραβά; Και ξανασώζεται; Ερωτήματα τόσο συχνά, καθημερινά, απλά, σχεδόν αυτονόητα. Ερωτήματα που αν η απάντηση δεν είναι “ναι”, τότε γιατί να μπαίνουν… Εάν η αγάπη δεν κρατάει για πάντα, γιατί να γεννηθεί; Εάν η εκτίμηση και ο θαυμασμός στον άλλον παύουν, γιατί υπήρχαν πρώτα; Αν η απάντηση δεν είναι “ναι”, τότε ποιο το νόημα μιας αρχής; Ποιο το νόημα μιας αρχής, αν είναι σίγουρη η φθορά και το τέλος, αφού το τέλος θα σημαίνει πόνο, κόστος, τραύμα, απώλεια, θάνατο; Κάθε τέλος σχέσης είναι ένας θάνατος. Κάθε σχέση μίζερη είναι φθορά και πόνος. Είναι μόνο παράλογο να ξεκινάει μια σχέση με δεδομένο πως η κατάληξή της θα είναι κακή. Είναι παράλογο να ξεκινούν δύο άνθρωποι να δημιουργήσουν κάτι νέο, κάτι που θα τους πάει παραπέρα, κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο, κάτι δυνατότερο και υψηλότερο από τους ίδιους –αλλιώς δε θα τους ήταν ελκυστικό να μπουν–, να δημιουργήσουν ένα ζευγάρι, μόνο και μόνο για να καταλήξουν κάποιους χρόνους μετά ξανά μόνοι -είτε εντός, είτε εκτός της σχέσης-, και πιο λίγοι από πριν, αφού ξόδεψαν αγάπη, ενέργεια, ζωή, όνειρα, επιθυμίες και δύναμη από το δυναμικό τους στην προσπάθεια σύστασης αυτής της οντότητας. Είναι παράλογο ο άνθρωπος, που στη ζωή του επιθυμεί τα ωραία, να διαλέγει να μπει σε μια κατάσταση...
Άνθρωπος: υπό διαμόρφωση ως το τέλος

Άνθρωπος: υπό διαμόρφωση ως το τέλος

Σας παραθέτω ένα εξαιρετικό άρθρο της Βέρας Δημητριάδου, ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας, που αφορά στη διαδικασία διαμόρφωσης της προσωπικότητας, όπως αυτή καταγράφτηκε από τον Erikson. Εξαιρετικό, καθώς παρουσιάζει πολύ συγκεντρωμένα και καθαρά τη θεωρία προσωπικότητας του Erikson: τις ξεχωριστές προκλήσεις που καλείται ο άνθρωπος να απαντήσει στην κάθε φάση ζωής που βιώνει. Είτε είστε ενήλικες και δίνετε τους προσωπικούς σας αγώνες για μια ζωή υπέρβασης και ολοένα πιο καρποφόρα, είτε είστε συγχρόνως γονείς και παλεύετε να συμβάλετε στην καλή ανάπτυξη των μικρών ανθρώπων του σπιτιού σας, μοιράζομαι αυτό το άρθρο μαζί σας για ενημέρωση και κατάρτιση, αλλά πολύ περισσότερο για ενθάρρυνση και προτροπή. Όσο υπάρχει το σήμερα, υπάρχει χρόνος για βελτίωση, για αλλαγή. Υπάρχει ελπίδα… Η διαμόρφωση της προσωπικότητας του ανθρώπου μέσα από τα στάδια της ζωής του & τα υπαρξιακά μας δεδομένα Η ψυχοκοινωνική θεωρία του Erikson είναι από τις λίγες που δεν προσδιορίζουν την ανάπτυξη του ατόμου σαν μία διαδικασία που επιτελείται κυρίως στα πρώιμα χρόνια, αλλά εντοπίζει ψυχοκοινωνικά στάδια ανάπτυξης και εξέλιξης του ανθρώπου από την γέννηση μέχρι τον θάνατό του. Στον πρώτο χρόνο της ζωής ενός παιδιού, κατά τον Erikson, κρίνεται η εμπιστοσύνη του ατόμου προς τον κόσμο και τους ανθρώπους. Αν το βρέφος νιώσει ότι οι ανάγκες του ικανοποιούνται μόλις προκύψουν κι ότι οι γονείς του τού εξασφαλίζουν άφθονη αγάπη και περιποίηση, αναπτύσσει το συναίσθημα της βασικής εμπιστοσύνης, της ασφάλειας και της αισιοδοξίας.   Αν όμως το βρέφος νιώθει ότι το παραμελούν, αναπτύσσει το συναίσθημα της δυσπιστίας προς τους άλλους, της καχυποψίας και της ανασφάλειας. Πολλές μελέτες για τις αυτοκτονίες και απόπειρες αυτοκτονίας, τονίζουν τη σημασία των πρώτων ετών στην ανάπτυξη βασικών πεποιθήσεων ότι ο κόσμος...
Κρίσεις πανικού… σας ευχαριστούμε.

Κρίσεις πανικού… σας ευχαριστούμε.

Μία (ή πολλές) κρίση πανικού δεν έρχεται τυχαία. Δεν γνωρίζουν όλοι τι είναι οι κρίσεις πανικού και γιατί ακριβώς συμβαίνουν. Αντ’ αυτού, οι άνθρωποι τις φοβούνται, τις απευχόνται, κι αν τις έχουν βιώσει, πολύ πιθανό να ζούν με βαλεριάνα ή xanax στο συρτάρι. Αλλά η κρίση πανικού είναι συναγερμός. Και όλοι θέλουμε οι συναγερμοί να κάνουν τη δουλειά τους. Όλοι θέλουμε όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, “κάτι” να μας ειδοποιεί. Και αυτό ακριβώς κάνει μια κρίση πανικού. Όπως και άλλα ψυχοσωματικά συμπτώματα (αϋπνίες, πόνοι, εντερικές ευαισθησίες, δερματικά, κ.α.), έτσι και η κρίση πανικού έρχεται να ειδοποιήσει ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά εσωτερικά. Ότι κάτι, κάπου, κάποτε, μέσα μας δεν ακούσαμε μια φωνή, μια επιθυμία, μια διαφωνία, δεν ακούσαμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Πολύ σημαντικό επίσης είναι να τονιστεί ότι το βίωμα ενός τέτοιου επεισοδίου δεν θα προκαλέσει σωματική ή ψυχική βλάβη. Παρά το πιθανό αίσθημα του επερχόμενου θανάτου, της απώλειας του ελέγχου ψυχικά ή και σωματικά, μια κρίση πανικού είναι ψυχοσωματικό επεισόδιο που λήγει χωρίς να αφήνει τίποτα πίσω του. Αφού λοιπόν πρώτα ολοκληρωθεί ο ιατρικός έλεγχος και αποκλειστούν τυχόν οργανικά αίτια, έχετε να διερευνήσετε τα ψυχολογικά αίτια που έθεσαν σε λειτουργία αυτό το συναγερμό. Η χρήση φαρμακευτικής αγωγής θα απενεργοποιήσει πράγματι (για λίγο ή για πολύ) το διακόπτη του συναγερμού, χωρίς όμως να αγγίξει την πραγματική αιτία που τον ενεργοποίησε. Πολύ συχνά τότε το ψυχικό όργανο θα βάλει το σώμα να χρησιμοποιήσει επόμενο συναγερμό για να ακουστεί. Κλινικά διαπιστώνεται πως η κρίση πανικού εμπεριέχει δύο φαινομενικά αντιπαλόμενες δυνάμεις. Μέσα στον άνθρωπο που τη βιώνει, υπάρχει πολύ μεγάλη επιθυμία για ζωή και πολύ μεγάλη υπευθυνότητα ως προς τη ζωή...
Το Παράπονο

Το Παράπονο

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν; Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου. Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος. Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος...
Διακήρυξη εαυτού

Διακήρυξη εαυτού

“… Είμαι εγώ. Σ’ όλο τον κόσμο δεν υπάρχει κανένας άλλος σαν κι εμένα. Υπάρχουν άνθρωποι που μου μοιάζουν σε μερικά σημεία, αλλά κανένας δεν είναι ολότελα όμοιος με μένα. Επομένως, ό,τι προέρχεται από μένα είναι απόλυτα δικό μου, γιατί εγώ μόνος μου το διάλεξα. Μου ανήκει ό,τι έχω: το σώμα μου και όλα όσα κάνει, το μυαλό μου με τις ιδέες του και τις σκέψεις μου, τα μάτια μου και οι εικόνες όσων βλέπουν, τα συναισθήματά μου, όποια κι αν είναι αυτά: θυμός, χαρά, αποκαρδίωση, αγάπη, απογοήτευση, ενθουσιασμός, το στόμα μου και τα λόγια που ξεστομίζω: ευγενικά, γλυκά ή σκληρά, σωστά ή λαθεμένα. Η φωνή μου δυνατή ή σιγανή και όλες μου οι πράξεις, άσχετα αν κατευθύνονται προς εμένα ή προς τους άλλους. Δικές μου είναι όλες μου οι φαντασιώσεις, τα όνειρά μου, οι ελπίδες μου, οι φόβοι μου. Δικοί μου οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες μου και όλες οι αποτυχίες και τα λάθη μου. Γιατί σε μένα ανήκει όλος ο εαυτός μου, μπορώ να γνωριστώ βαθιά, στενά μαζί του. Έτσι μπορώ να τον αγαπάω και να ‘μαι φίλος μαζί του, με όλες του τις πλευρές. Μπορώ λοιπόν να βάλω όλο τον εαυτό μου να δουλέψει για το συμφέρον μου. Μερικές πλευρές του εαυτού μου με βάζουν σε απορία, το ξέρω, και άλλες μου είναι τελείως άγνωστες. Όσο όμως διατηρώ φιλικές σχέσεις μαζί του και τον αγαπάω, μπορώ με θάρρος και ελπίδα να αναζητώ λύσεις για τα αινίγματα και τρόπους για να ανακαλύψω πιο πολλά πράγματα για μένα. Όπως κι αν μοιάζω κι αν φαίνομαι, ό,τι λέω και κάνω, ό,τι σκέφτομαι κι αισθάνομαι σε οποιαδήποτε στιγμή, όλα αυτά...