Ως το ξημέρωμα το Σμήνος είχε ξεχάσει την παραφροσύνη του, όχι όμως κι ο Φλέτσερ.

“Ιωνάθαν, θυμάσαι τί είπες πριν από καιρό, ν’ αγαπάμε το Σμήνος τόσο, ώστε να γυρνάμε πίσω για να το βοηθήσουμε να μάθει;”.

“Βέβαια”.

“Δεν μπορώ να καταλάβω πώς κατορθώνεις ν’ αγαπάς έναν όχλο από πουλιά που προσπάθησαν πριν από λίγο να σε σκοτώσουν”.

“Ω! Φλετς, δεν τ’ αγαπάς αυτό! Δεν αγαπάς, φυσικά, το μίσος και την κακία. Πρέπει ν’ ασκηθείς και να βλέπεις τον πραγματικό γλάρο, την καλοσύνη μέσα στον καθένα τους, και να τους βοηθήσεις να τη δουν κι οι ίδιοι. Αυτό εννοώ όταν λέω αγάπη. Είναι μεγάλο κέφι, όταν βρεις το κόλπο για να το πετύχεις.

Θυμάμαι, λόγου χάρη, ένα άγριο νέο πουλί, το λέγαν Φλέτσερ Λίντ Γλάρο. Είχε μόλις γίνει απόβλητος, έτοιμος να πολεμήσει το Σμήνος ως το θάνατο, ξεκινώντας να χτίσει τη δικιά του πικρή κόλαση μακρυά στους Πέρα Βράχους. Και να, σήμερα χτίζει, αντίθετα, το δικό του παράδεισο και καθοδηγεί ολόκληρο το Σμήνος σ΄αυτή την κατεύθυνση”.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο: Ο γλάρος Ιωνάθαν του Richard Bach

 

Image by Joseph Barrientos