Άνδρες, γυναίκες και πατριαρχία

Άνδρες, γυναίκες και πατριαρχία

Η αλήθεια είναι αυτή: Στις περισσότερες περιπτώσεις, αν δεν ήταν γυναίκες, δεν θα είχαν δολοφονηθεί ή κακοποιηθεί. Δεν ήταν εκεί μόνο η προσωπική ευθύνη του εκάστοτε δράστη. Ας γνωρίσουμε καλύτερα τι συμβαίνει, είναι η μόνη μας ελπίδα για να σταματήσει το κακό. Σας παραθέτω ένα συμπυκνωμένο και σαφές άρθρο για την έννοια και την πραγματικότητα της πατριαρχίας στη γη μας και μέσα μας…   Γιατί η πατριαρχία δεν έχει σχέση με τους άντρες   Με αυτό το άρθρο επιδιώκω να προσεγγίσω την έννοια της λέξης “πατριαρχία”, μιας και δε διαθέτω ακόμα έναν ορισμό που να με ικανοποιεί πλήρως. Θα μιλήσω, κυρίως, για το πώς σχετίζεται η έννοια αυτή με τους άντρες αλλά και με όλους μας. Θα συνεχίσω ξεκαθαρίζοντας τους βαθείς προβληματισμούς μου σχετικά με τη διαιώνιση της πατριαρχίας, στον δυτικό, τουλάχιστον, κόσμο κατά τα τελευταία 7.000 χρόνια και θα ολοκληρώσω λέγοντας τι μπορεί ο καθένας από εμάς να κάνει για αυτό.   Τί είναι η πατριαρχία; Ένα από τα πράγματα που μας δυσκολεύει να μιλήσουμε ανοιχτά για την πατριαρχία, είναι ότι πολλές φορές δεν έχουμε την επίγνωση να δούμε τα συστήματα ξεχωριστά από τα άτομα που τα απαρτίζουν και επηρεάζονται από αυτά. Αντιθέτως, όλα αντιμετωπίζονται σαν ατομικά προβλήματα και με ατομικές, μόνο, λύσεις. Αυτός είναι, δυστυχώς, και ο λόγος που τα επιτεύγματα του 2ου κύματος φεμινισμού στους δυτικούς πολιτισμούς (π.χ. η πρόσβαση σε περισσότερες δουλειές και εκπαίδευση κλπ) βρίσκονται σε ατομικό επίπεδο. Οι αλλαγές στο πατριαρχικό σύστημα είναι πολύ λίγες και δεν είναι προσβάσιμες για παράδειγμα στις σκουρόχρωμες γυναίκες ή σε γυναίκες με χαμηλότερα εισοδήματα. Επομένως, τί είναι αυτό που ονομάζω πατριαρχικό σύστημα; Συλλέγω προσεκτικά σκέψεις και πληροφορίες, γιατί αναζητώ...
Σεπτέμβριος 2020

Σεπτέμβριος 2020

Οι έξω αλλαγές δεν είναι στο χέρι μας. Μα οι μέσα είναι. Και είναι οι σημαντικότερες. Από αυτές εξαρτάται το βίωμά μας. Όταν η ζωή φέρνει τα πάνω κάτω, η αγάπη μπορεί να τα επανατοποθετεί σε καλύτερη θέση κι από πρώτα. Δε μας δίνεται κάτι άλλο, παρά η ανταπόκρισή μας στις καταστάσεις που έρχονται. Κι αυτή η ανταπόκριση κάνει τη διαφορά. Οι σχέσεις μας είναι και θα είναι πάντα το σημαντικότερο πεδίο της ζωής. Με πανδημία ή χωρίς. Μάλιστα ΜΕ, το αισθανόμαστε ακόμη περισσότερο απ’ ό,τι χωρίς. Αγάπη και αλήθεια μαζί. Καθαρή ματιά και καλοσύνη μαζί. Και αυτή η ωραία ταπεινότητα παντού… το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Πραότητα. Να συγκρατούμε τη δύναμή μας. Να κάνουμε χώρο. Να δίνουμε χρόνο. Να επεξεργαζόμαστε βαθύτερα. Να κατανοούμε περισσότερο τις διαφορετικές φωνές. Τις δικές μας και των άλλων. Του συντρόφου, της συντρόφου, του παιδιού, του εφήβου, της έφηβης, των γονιών, της συναδέλφου, του γείτονα, του κολλητού, της αδερφής… Παύση και διεύρυνση. Γέφυρες για σχέση. Εμπιστοσύνη στο καλό που υπάρχει παραμέσα. Επιθυμία και διεκδίκηση για το καλύτερο. Στον εαυτό μου, στον άλλον, στο ενδιάμεσα. Αυτή είναι η ομορφιά μας. Η πολύπαθη χρονιά μας μπορεί ακόμη να κλείσει καλύτερα απ’ ό,τι άνοιξε!     Image by Engin Akyurt...
Όταν χτυπά της ζωής το απροσδόκητο…

Όταν χτυπά της ζωής το απροσδόκητο…

(facebook page, 11 Φεβρουαρίου 2020 Πριν δύο χρόνια, αποχαιρέτισα προσωρινά (όπως πίστευα τότε) αυτή τη διαδικτυακή γωνιά, “λόγω υπέροχων οικογενειακών αλλαγών”. Όμως τα απροσδόκητα της ζωής χτυπούν την πόρτα… Σας παραθέτω ένα κείμενο, διαφορετικό από τ’ άλλα, ούτε αμιγώς ψυχολογικό, ούτε ποιητικό ή λογοτεχνικό, αλλά φιλοσοφικό και θεολογικό. Καλή μας συνέχεια! Σε όλα τα καλά που κάνουμε -όπως μου αρέσει να λέω-  )   Αποσπάσματα από το βιβλίο Η αδερφή μου, του Σταύρου Ζουμπουλάκη.   … “Η αδερφή μου, η αρρώστια της και η σχέση μου μαζί της καθόρισαν τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, που κρίνω, ιεραρχώ, αξιολογώ.  Ο Καμύ μας είπε ότι το κυριότερο, το μόνο, φιλοσοφικό ζήτημα είναι το ζήτημα της αυτοκτονίας, γιατί θέτει το ερώτημα της αξίας ή της απαξίας της ζωής. Η ιστορία της αδερφής μου με οδήγησε από τα εφηβικά μου χρόνια να θεωρώ ότι το κύριο φιλοσοφικό ερώτημα είναι η αρρώστια. Η αρρώστια θέτει, με τον οξύτερο τρόπο, το ζήτημα του νοήματος της ζωής, του Θεού, της σχέσης με τους άλλους, της ευδαιμονίας, της χαράς. Δεν πιστεύω διόλου σε όλη αυτή τη μεταφυσική του πόνου ούτε στην εξαγνιστική λειτουργία του, πιστεύω μόνο ότι όποιος δεν έχει πονέσει θα γίνει μοιραία ένας ρηχός και λίγο ως πολύ ανόητος άνθρωπος. Αλλά πάλι όποιος δεν έχει γευτεί τη χαρά είναι ένας άρρωστος άνθρωπος, που μπορεί εύκολα να γίνει φθονερός, χαιρέκακος και μνησίκακος. Αυτά τα εγκώμια του πόνου τα κάνουν άνθρωποι που μάλλον δεν έχουν πονέσει όσο λένε. Η αρρώστια, η δική σου και των άλλων, σε οδηγεί να εκτιμάς την αξία των πιο κοινών και καθημερινών πραγμάτων της ζωής και ταυτόχρονα να σχετικοποιείς, χωρίς να...
Ο πραγματικός γλάρος

Ο πραγματικός γλάρος

Ως το ξημέρωμα το Σμήνος είχε ξεχάσει την παραφροσύνη του, όχι όμως κι ο Φλέτσερ. “Ιωνάθαν, θυμάσαι τί είπες πριν από καιρό, ν’ αγαπάμε το Σμήνος τόσο, ώστε να γυρνάμε πίσω για να το βοηθήσουμε να μάθει;”. “Βέβαια”. “Δεν μπορώ να καταλάβω πώς κατορθώνεις ν’ αγαπάς έναν όχλο από πουλιά που προσπάθησαν πριν από λίγο να σε σκοτώσουν”. “Ω! Φλετς, δεν τ’ αγαπάς αυτό! Δεν αγαπάς, φυσικά, το μίσος και την κακία. Πρέπει ν’ ασκηθείς και να βλέπεις τον πραγματικό γλάρο, την καλοσύνη μέσα στον καθένα τους, και να τους βοηθήσεις να τη δουν κι οι ίδιοι. Αυτό εννοώ όταν λέω αγάπη. Είναι μεγάλο κέφι, όταν βρεις το κόλπο για να το πετύχεις. Θυμάμαι, λόγου χάρη, ένα άγριο νέο πουλί, το λέγαν Φλέτσερ Λίντ Γλάρο. Είχε μόλις γίνει απόβλητος, έτοιμος να πολεμήσει το Σμήνος ως το θάνατο, ξεκινώντας να χτίσει τη δικιά του πικρή κόλαση μακρυά στους Πέρα Βράχους. Και να, σήμερα χτίζει, αντίθετα, το δικό του παράδεισο και καθοδηγεί ολόκληρο το Σμήνος σ΄αυτή την κατεύθυνση”.   Απόσπασμα από το βιβλίο: Ο γλάρος Ιωνάθαν του Richard Bach   Image by Joseph...