Για να μεγαλώσεις, κάνε λάθη.

Για να μεγαλώσεις, κάνε λάθη.

Το να κάνει ο άνθρωπος λάθη είναι ο τρόπος για να μεγαλώνει. Χωρίς λάθη, δεν υπάρχει προχώρημα, αύξηση, πρόοδος, φυσιολογική και υγιής εξέλιξη, δεν υπάρχει κανονικότητα στη ροή της ζωής. Σκέψου όταν ήσουν νεογέννητο βρέφος και δοκίμασες να πιεις γάλα για πρώτη φορά (η αναπνοή δεν πιάνεται, είναι αυτόματη λειτουργία)… Αρχικά απέτυχες. Το πιθανότερο είναι πως δυσκολεύτηκες να “πιάσεις” καλά τη θηλή, ρούφηξες πολύ απαλά και δε είχες τι να πιεις, εκνευρίστηκες, άρχισες να κλαις, ή ρούφηξες πολύ δυνατά και πλημμύρισες με γάλα που δε μπορούσες να καταπιείς, πνίγηκες, άρχισες να βήχεις, εκνευρίστηκες, άρχισες να κλαις -ναι, το κλάμα, ο εκνευρισμός, η απογοήτευση, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τα λάθη- και αμέσως μετά συνέχισες να προσπαθείς με την ίδια ορμή, λόγω της δίψας και της πείνας σου. Ευτυχώς… Σκέψου κάποιους μήνες μετά, που έκανες τα πρώτα σου βήματα. Πόσες μέρες και μήνες γλυκοκοίταζες τους άλλους ανθρώπους που σε περιτριγύριζαν, να στέκονται στα δυο τους πόδια και πολύ απλά, άκοπα, να μετακινούνται από τον ένα χώρο στον άλλον, περπατώντας! Πόσες μέρες και μήνες ετοιμαζόσουν και συ γι’ αυτή τη στιγμή. Πόσες προσπάθειες να σταθείς όρθιος/α. Και πόσες πτώσεις. Πόσες φορές επιτυχίας και πόσες αποτυχημένες. Και σιγά σιγά, μετά από συνεχή λάθη σε ισορροπία, σε κίνηση, σε τεχνική, κατόρθωσες να σταθείς. Και ξεκίνησες για το μεγάλο τόλμημα. Σήκωσες το ένα πόδι και πιθανότατα… έπεσες. Ενδεχομένως να χτύπησες τα χείλη σου και τη μύτη σου και να ένιωσες πόνο. Έκλαψες δυνατά. Την αμέσως επόμενη στιγμή, από περιέργεια, από πείσμα και όρεξη να κάνεις αυτό που σου φάνταζε ωραίο, ξανασηκώθηκες. Ευτυχώς. Κατάφερες να κάνεις ένα ολόκληρο βήμα, δύο, τρία, έπεσες. Δε χτύπησες αυτή τη...