Όνειρα

Όνειρα

Όχι τα όνειρα του ύπνου μας, αλλά τα άλλα, τα πιο σημαντικά, αυτά του ξύπνιου μας. Μην πάψεις να κυνηγάς ποτέ να όνειρά σου. Μην τα αγνοήσεις, μην τα θάψεις, μην τα φιμώσεις, μην τα υποσιτίσεις. Αλλά ως το τέλος να ρωτάς, τι θέλω; Τι θέλω να κάνω; Που θέλω να πάω; Τι θέλω να ζήσω; Τι θέλω να γίνω; Πως να προχωρήσω; Τι να προσθέσω; Τάιζε τις επιθυμίες σου και τα όνειρά σου, δίνε τους χώρο, προτεραιότητα, χρόνο, σημασία. Γιατί κάπως έτσι θα τα δρομολογήσεις όταν έρθει το άνοιγμα, η ευκαιρία. Παιδικά όνειρα που αντέχουν στο χρόνο, ενήλικα που δημιουργήθηκαν στην πορεία, φρέσκα όνειρα που προέκυψαν αβίαστα και σκίρτησαν έντονα ή μαλακά εντός σου. Όνειρα διάφορα και διαφορετικά, όνειρα προσωπικά, επαγγελματικά, εκπαιδευτικά, κοινωνικά, ατομικά, συλλογικά, όνειρα που σε ταξιδεύουν ή σε ριζώνουν, όνειρα που σε διευρύνουν ή σε βαθαίνουν. Γιατί τα όνειρά σου σε κάνουν αυτό που είσαι. Μέσα τους βρίσκεσαι. Η διαφορετική σου φωνή, η αυθεντική σου ύπαρξη, η μοναδικότητά σου και η ομορφιά σου. Γιατί βιώνοντας τα, γίνεσαι πιο ευτυχισμένος άνθρωπος, πιο γεμάτος, πιο ουσιαστικός, πιο χαρούμενος, πιο πολύ εσύ. Και ακολούθως, γίνεσαι πιο καλός σύντροφος, γονιός, φίλος, πιο καρποφόρος, δοτικός, σε σύνδεση με τους σημαντικούς άλλους και τον κόσμο γύρω σου. Συνέχισε να ονειρεύεσαι, να σχεδιάζεις, να αναρωτιέσαι, να αναζητάς, να προπορεύεσαι με την ψυχή σου της ζωής σου.   Image by Morgan...
Για να μεγαλώσεις, κάνε λάθη.

Για να μεγαλώσεις, κάνε λάθη.

Το να κάνει ο άνθρωπος λάθη είναι ο τρόπος για να μεγαλώνει. Χωρίς λάθη, δεν υπάρχει προχώρημα, αύξηση, πρόοδος, φυσιολογική και υγιής εξέλιξη, δεν υπάρχει κανονικότητα στη ροή της ζωής. Σκέψου όταν ήσουν νεογέννητο βρέφος και δοκίμασες να πιεις γάλα για πρώτη φορά (η αναπνοή δεν πιάνεται, είναι αυτόματη λειτουργία)… Αρχικά απέτυχες. Το πιθανότερο είναι πως δυσκολεύτηκες να “πιάσεις” καλά τη θηλή, ρούφηξες πολύ απαλά και δε είχες τι να πιεις, εκνευρίστηκες, άρχισες να κλαις, ή ρούφηξες πολύ δυνατά και πλημμύρισες με γάλα που δε μπορούσες να καταπιείς, πνίγηκες, άρχισες να βήχεις, εκνευρίστηκες, άρχισες να κλαις -ναι, το κλάμα, ο εκνευρισμός, η απογοήτευση, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τα λάθη- και αμέσως μετά συνέχισες να προσπαθείς με την ίδια ορμή, λόγω της δίψας και της πείνας σου. Ευτυχώς… Σκέψου κάποιους μήνες μετά, που έκανες τα πρώτα σου βήματα. Πόσες μέρες και μήνες γλυκοκοίταζες τους άλλους ανθρώπους που σε περιτριγύριζαν, να στέκονται στα δυο τους πόδια και πολύ απλά, άκοπα, να μετακινούνται από τον ένα χώρο στον άλλον, περπατώντας! Πόσες μέρες και μήνες ετοιμαζόσουν και συ γι’ αυτή τη στιγμή. Πόσες προσπάθειες να σταθείς όρθιος/α. Και πόσες πτώσεις. Πόσες φορές επιτυχίας και πόσες αποτυχημένες. Και σιγά σιγά, μετά από συνεχή λάθη σε ισορροπία, σε κίνηση, σε τεχνική, κατόρθωσες να σταθείς. Και ξεκίνησες για το μεγάλο τόλμημα. Σήκωσες το ένα πόδι και πιθανότατα… έπεσες. Ενδεχομένως να χτύπησες τα χείλη σου και τη μύτη σου και να ένιωσες πόνο. Έκλαψες δυνατά. Την αμέσως επόμενη στιγμή, από περιέργεια, από πείσμα και όρεξη να κάνεις αυτό που σου φάνταζε ωραίο, ξανασηκώθηκες. Ευτυχώς. Κατάφερες να κάνεις ένα ολόκληρο βήμα, δύο, τρία, έπεσες. Δε χτύπησες αυτή τη...