Όνειρα

Όνειρα

Όχι τα όνειρα του ύπνου μας, αλλά τα άλλα, τα πιο σημαντικά, αυτά του ξύπνιου μας. Μην πάψεις να κυνηγάς ποτέ να όνειρά σου. Μην τα αγνοήσεις, μην τα θάψεις, μην τα φιμώσεις, μην τα υποσιτίσεις. Αλλά ως το τέλος να ρωτάς, τι θέλω; Τι θέλω να κάνω; Που θέλω να πάω; Τι θέλω να ζήσω; Τι θέλω να γίνω; Πως να προχωρήσω; Τι να προσθέσω; Τάιζε τις επιθυμίες σου και τα όνειρά σου, δίνε τους χώρο, προτεραιότητα, χρόνο, σημασία. Γιατί κάπως έτσι θα τα δρομολογήσεις όταν έρθει το άνοιγμα, η ευκαιρία. Παιδικά όνειρα που αντέχουν στο χρόνο, ενήλικα που δημιουργήθηκαν στην πορεία, φρέσκα όνειρα που προέκυψαν αβίαστα και σκίρτησαν έντονα ή μαλακά εντός σου. Όνειρα διάφορα και διαφορετικά, όνειρα προσωπικά, επαγγελματικά, εκπαιδευτικά, κοινωνικά, ατομικά, συλλογικά, όνειρα που σε ταξιδεύουν ή σε ριζώνουν, όνειρα που σε διευρύνουν ή σε βαθαίνουν. Γιατί τα όνειρά σου σε κάνουν αυτό που είσαι. Μέσα τους βρίσκεσαι. Η διαφορετική σου φωνή, η αυθεντική σου ύπαρξη, η μοναδικότητά σου και η ομορφιά σου. Γιατί βιώνοντας τα, γίνεσαι πιο ευτυχισμένος άνθρωπος, πιο γεμάτος, πιο ουσιαστικός, πιο χαρούμενος, πιο πολύ εσύ. Και ακολούθως, γίνεσαι πιο καλός σύντροφος, γονιός, φίλος, πιο καρποφόρος, δοτικός, σε σύνδεση με τους σημαντικούς άλλους και τον κόσμο γύρω σου. Συνέχισε να ονειρεύεσαι, να σχεδιάζεις, να αναρωτιέσαι, να αναζητάς, να προπορεύεσαι με την ψυχή σου της ζωής σου.   Image by Morgan...
Love For Ever ?

Love For Ever ?

Υπάρχει αγάπη που να κρατάει για πάντα; Υπάρχει έρωτας που δε φθείρεται; Υπάρχει εμπιστοσύνη και άφημα στον άλλον; Υπάρχει θαυμασμός και εκτίμηση που να διαρκεί; Υπάρχει επιθυμία που να ξαναγεννιέται κάθε μέρα, μήνα, χρόνο; Υπάρχει χρόνος για όλα αυτά, όταν γεννιούνται παιδιά; Υπάρχει ζευγάρι χαρούμενο, αγαπημένο, ερωτευμένο, μετά από χρόνια και χρόνια σχέσης; Κι αν ναι, πώς γίνεται; Κι αν χάθηκε, τι πήγε στραβά; Και ξανασώζεται; Ερωτήματα τόσο συχνά, καθημερινά, απλά, σχεδόν αυτονόητα. Ερωτήματα που αν η απάντηση δεν είναι “ναι”, τότε γιατί να μπαίνουν… Εάν η αγάπη δεν κρατάει για πάντα, γιατί να γεννηθεί; Εάν η εκτίμηση και ο θαυμασμός στον άλλον παύουν, γιατί υπήρχαν πρώτα; Αν η απάντηση δεν είναι “ναι”, τότε ποιο το νόημα μιας αρχής; Ποιο το νόημα μιας αρχής, αν είναι σίγουρη η φθορά και το τέλος, αφού το τέλος θα σημαίνει πόνο, κόστος, τραύμα, απώλεια, θάνατο; Κάθε τέλος σχέσης είναι ένας θάνατος. Κάθε σχέση μίζερη είναι φθορά και πόνος. Είναι μόνο παράλογο να ξεκινάει μια σχέση με δεδομένο πως η κατάληξή της θα είναι κακή. Είναι παράλογο να ξεκινούν δύο άνθρωποι να δημιουργήσουν κάτι νέο, κάτι που θα τους πάει παραπέρα, κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο, κάτι δυνατότερο και υψηλότερο από τους ίδιους –αλλιώς δε θα τους ήταν ελκυστικό να μπουν–, να δημιουργήσουν ένα ζευγάρι, μόνο και μόνο για να καταλήξουν κάποιους χρόνους μετά ξανά μόνοι -είτε εντός, είτε εκτός της σχέσης-, και πιο λίγοι από πριν, αφού ξόδεψαν αγάπη, ενέργεια, ζωή, όνειρα, επιθυμίες και δύναμη από το δυναμικό τους στην προσπάθεια σύστασης αυτής της οντότητας. Είναι παράλογο ο άνθρωπος, που στη ζωή του επιθυμεί τα ωραία, να διαλέγει να μπει σε μια κατάσταση...
Άνθρωπος: υπό διαμόρφωση ως το τέλος

Άνθρωπος: υπό διαμόρφωση ως το τέλος

Σας παραθέτω ένα εξαιρετικό άρθρο της Βέρας Δημητριάδου, ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας, που αφορά στη διαδικασία διαμόρφωσης της προσωπικότητας, όπως αυτή καταγράφτηκε από τον Erikson. Εξαιρετικό, καθώς παρουσιάζει πολύ συγκεντρωμένα και καθαρά τη θεωρία προσωπικότητας του Erikson: τις ξεχωριστές προκλήσεις που καλείται ο άνθρωπος να απαντήσει στην κάθε φάση ζωής που βιώνει. Είτε είστε ενήλικες και δίνετε τους προσωπικούς σας αγώνες για μια ζωή υπέρβασης και ολοένα πιο καρποφόρα, είτε είστε συγχρόνως γονείς και παλεύετε να συμβάλετε στην καλή ανάπτυξη των μικρών ανθρώπων του σπιτιού σας, μοιράζομαι αυτό το άρθρο μαζί σας για ενημέρωση και κατάρτιση, αλλά πολύ περισσότερο για ενθάρρυνση και προτροπή. Όσο υπάρχει το σήμερα, υπάρχει χρόνος για βελτίωση, για αλλαγή. Υπάρχει ελπίδα… Η διαμόρφωση της προσωπικότητας του ανθρώπου μέσα από τα στάδια της ζωής του & τα υπαρξιακά μας δεδομένα Η ψυχοκοινωνική θεωρία του Erikson είναι από τις λίγες που δεν προσδιορίζουν την ανάπτυξη του ατόμου σαν μία διαδικασία που επιτελείται κυρίως στα πρώιμα χρόνια, αλλά εντοπίζει ψυχοκοινωνικά στάδια ανάπτυξης και εξέλιξης του ανθρώπου από την γέννηση μέχρι τον θάνατό του. Στον πρώτο χρόνο της ζωής ενός παιδιού, κατά τον Erikson, κρίνεται η εμπιστοσύνη του ατόμου προς τον κόσμο και τους ανθρώπους. Αν το βρέφος νιώσει ότι οι ανάγκες του ικανοποιούνται μόλις προκύψουν κι ότι οι γονείς του τού εξασφαλίζουν άφθονη αγάπη και περιποίηση, αναπτύσσει το συναίσθημα της βασικής εμπιστοσύνης, της ασφάλειας και της αισιοδοξίας.   Αν όμως το βρέφος νιώθει ότι το παραμελούν, αναπτύσσει το συναίσθημα της δυσπιστίας προς τους άλλους, της καχυποψίας και της ανασφάλειας. Πολλές μελέτες για τις αυτοκτονίες και απόπειρες αυτοκτονίας, τονίζουν τη σημασία των πρώτων ετών στην ανάπτυξη βασικών πεποιθήσεων ότι ο κόσμος...
Το Παράπονο

Το Παράπονο

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν; Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου. Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος. Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος...