Προ-Υπόθεση Ζευγάρι

Προ-Υπόθεση Ζευγάρι

Γιατί πριν αρχίσει το ταξίδι του ζευγαριού, χρειάζεται πρώτα να σχηματιστεί ένα! Συναντώ ξανά και ξανά ανθρώπους που επιθυμούν να ζήσουν την ομορφιά, τον πλούτο, το μαγικό βίωμα της συνύπαρξης μέσα σε  ζευγάρι και που αγνοούν τις προϋποθέσεις. Οι προϋποθέσεις δεν είναι πολλές. Είναι λίγες μάλιστα. Αλλά χωρίς αυτές, δυνατότητα για βαθιά, τρυφερή, δημιουργική, δυνατή, ζωντανή, ερωτική σχέση δεν υπάρχει! Η προϋπόθεση που συχνά παρεξηγείται είναι η προτεραιότητα. Μια προϋπόθεση που συχνά λείπει, που συχνά αγνοείται… Να είναι το άλλο πρόσωπο πρώτη προτεραιότητα. Όχι δεύτερη, όχι τρίτη, όχι μία από τις πολλές. Πρώτη. Νούμερο ένα προτεραιότητα. Να προηγείται ο άνθρωπός σου από …τα χόμπι σου, …τις σπουδές σου, …την εργασία σου, …τους φίλους σου, …τα παιδιά σου, …τη μαμά σου! Να είναι πιο σημαντικός. Να είναι πριν από όλους και όλα σημαντικός. Εάν αυτό ισχύει, γίνεται να σκέφτεσαι, να σχεδιάζεις, να διαμορφώνεις το σήμερα και το αύριο της ζωής σου, προτού να το μοιραστείς με τον άνθρωπο που θέλεις να συμπορεύεσαι στη ζωή σου; Γίνεται να μην προηγείται μια ζεστή, ανοιχτή συζήτηση, σε κλίμα εμπιστοσύνης, για διερεύνηση της δικής του οπτικής; Υπάρχει ελπίδα να υπάρξει ζευγάρι, αν δε λειτουργεί ως ζευγάρι; Αν ο/η σύντροφος δεν επιθυμεί να εμπερικλείει τη/το σύντροφο σε αποφάσεις, σε σκέψεις, σε μικρές και μεγάλες επιθυμίες ζωής; Φυσικά, αυτό δε σημαίνει πως δε θα υπάρχουν χόμπι και σπουδές και εργασία και φίλοι και παιδιά και γονείς και ό,τι άλλο. Ούτε πως δε θα υπάρχει πολύ μεγάλη επένδυση σε όλα αυτά. –Γιατί αν εκλείψουν ή μικρύνουν από τη ζωή σου αυτά που σου δίνουν χαρά, νόημα, ουσία, τότε χάνεται μια άλλη προτεραιότητα της σχέσης, που είναι ο εαυτός σου!-. Αλλά είναι προϋπόθεση για...
Love For Ever ?

Love For Ever ?

Υπάρχει αγάπη που να κρατάει για πάντα; Υπάρχει έρωτας που δε φθείρεται; Υπάρχει εμπιστοσύνη και άφημα στον άλλον; Υπάρχει θαυμασμός και εκτίμηση που να διαρκεί; Υπάρχει επιθυμία που να ξαναγεννιέται κάθε μέρα, μήνα, χρόνο; Υπάρχει χρόνος για όλα αυτά, όταν γεννιούνται παιδιά; Υπάρχει ζευγάρι χαρούμενο, αγαπημένο, ερωτευμένο, μετά από χρόνια και χρόνια σχέσης; Κι αν ναι, πώς γίνεται; Κι αν χάθηκε, τι πήγε στραβά; Και ξανασώζεται; Ερωτήματα τόσο συχνά, καθημερινά, απλά, σχεδόν αυτονόητα. Ερωτήματα που αν η απάντηση δεν είναι “ναι”, τότε γιατί να μπαίνουν… Εάν η αγάπη δεν κρατάει για πάντα, γιατί να γεννηθεί; Εάν η εκτίμηση και ο θαυμασμός στον άλλον παύουν, γιατί υπήρχαν πρώτα; Αν η απάντηση δεν είναι “ναι”, τότε ποιο το νόημα μιας αρχής; Ποιο το νόημα μιας αρχής, αν είναι σίγουρη η φθορά και το τέλος, αφού το τέλος θα σημαίνει πόνο, κόστος, τραύμα, απώλεια, θάνατο; Κάθε τέλος σχέσης είναι ένας θάνατος. Κάθε σχέση μίζερη είναι φθορά και πόνος. Είναι μόνο παράλογο να ξεκινάει μια σχέση με δεδομένο πως η κατάληξή της θα είναι κακή. Είναι παράλογο να ξεκινούν δύο άνθρωποι να δημιουργήσουν κάτι νέο, κάτι που θα τους πάει παραπέρα, κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο, κάτι δυνατότερο και υψηλότερο από τους ίδιους –αλλιώς δε θα τους ήταν ελκυστικό να μπουν–, να δημιουργήσουν ένα ζευγάρι, μόνο και μόνο για να καταλήξουν κάποιους χρόνους μετά ξανά μόνοι -είτε εντός, είτε εκτός της σχέσης-, και πιο λίγοι από πριν, αφού ξόδεψαν αγάπη, ενέργεια, ζωή, όνειρα, επιθυμίες και δύναμη από το δυναμικό τους στην προσπάθεια σύστασης αυτής της οντότητας. Είναι παράλογο ο άνθρωπος, που στη ζωή του επιθυμεί τα ωραία, να διαλέγει να μπει σε μια κατάσταση...