Όταν χτυπά της ζωής το απροσδόκητο…

Όταν χτυπά της ζωής το απροσδόκητο…

Αποσπάσματα από το βιβλίο Η αδερφή μου, του Σταύρου Ζουμπουλάκη.   … “Η αδερφή μου, η αρρώστια της και η σχέση μου μαζί της καθόρισαν τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, που κρίνω, ιεραρχώ, αξιολογώ.  Ο Καμύ μας είπε ότι το κυριότερο, το μόνο, φιλοσοφικό ζήτημα είναι το ζήτημα της αυτοκτονίας, γιατί θέτει το ερώτημα της αξίας ή της απαξίας της ζωής. Η ιστορία της αδερφής μου με οδήγησε από τα εφηβικά μου χρόνια να θεωρώ ότι το κύριο φιλοσοφικό ερώτημα είναι η αρρώστια. Η αρρώστια θέτει, με τον οξύτερο τρόπο, το ζήτημα του νοήματος της ζωής, του Θεού, της σχέσης με τους άλλους, της ευδαιμονίας, της χαράς. Δεν πιστεύω διόλου σε όλη αυτή τη μεταφυσική του πόνου ούτε στην εξαγνιστική λειτουργία του, πιστεύω μόνο ότι όποιος δεν έχει πονέσει θα γίνει μοιραία ένας ρηχός και λίγο ως πολύ ανόητος άνθρωπος. Αλλά πάλι όποιος δεν έχει γευτεί τη χαρά είναι ένας άρρωστος άνθρωπος, που μπορεί εύκολα να γίνει φθονερός, χαιρέκακος και μνησίκακος. Αυτά τα εγκώμια του πόνου τα κάνουν άνθρωποι που μάλλον δεν έχουν πονέσει όσο λένε. Η αρρώστια, η δική σου και των άλλων, σε οδηγεί να εκτιμάς την αξία των πιο κοινών και καθημερινών πραγμάτων της ζωής και ταυτόχρονα να σχετικοποιείς, χωρίς να μηδενίζεις, τη σημασία άλλων, που θεωρούνται σημαντικά (σταδιοδρομίες, ανέσεις και άλλα τέτοια). … Την αρρώστια της αδερφής μου δεν είχα άλλον τρόπο να τη συζητήσω με τον εαυτό μου, να αναμετρηθώ μαζί της, να την κατανοήσω, να την εξημερώσω, παρά μόνο τη χριστιανική διδασκαλία και πίστη. Αυτή ήταν η πατρική κληρονομιά, αυτός ήταν ο κόσμος μου. Το ερώτημα ήταν βέβαια ένα: πώς γίνεται ο...
Ζωή χωρίς θάνατο: Θάνατος.

Ζωή χωρίς θάνατο: Θάνατος.

Είναι μεγάλη ευλογία ο θάνατος. Είναι μεγάλη ευλογία για την ανθρώπινη ζωή να έχει τέλος. Γιατί ο θάνατος είναι που μετατρέπει την ανθρώπινη ζωή σε ευλογία. Σε ευκαιρία. Σε ανεκτίμητη, ανεπίστρεπτη, υπέροχη, μαγική, ουσιαστική ώρα. Ώρα για μοναδικές και σπουδαίες πράξεις, ώρα για καλά έργα, ώρα για μάθηση, για αγάπη, για μοίρασμα, για αλήθεια, για ανέλιξη, για απελευθέρωση, για κυνήγι της ευτυχίας και του φωτός, ώρα για αναγνώριση και κατανόηση, ώρα για συγχώρηση και προχώρημα, σε μικρές ή μεγάλες στιγμές. Είτε εργάζεσαι, είτε συνεργάζεσαι, είτε μιλάς στο παιδί σου, είτε μελετάς, είτε κολυμπάς, είτε χειρουργείς, είτε μάχεσαι, είτε τρως, είτε τρέχεις, είτε σχεδιάζεις, είτε γελάς, είτε ψάχνεις, είτε ακούς μουσική, ή ό,τι άλλο κάνεις, αυτή η στιγμή που ζεις -κι αυτή εδώ η τωρινή!- δε θα ξανάρθουν. Ποτέ ξανά δε θα μπορέσεις να ζήσεις τη συγκεκριμένη ώρα που πέρασε, ποτέ ξανά δε θα έχεις δεύτερη ίδια ώρα στη ζωή σου. Κι αυτό γιατί η ζωή είναι συγκεκριμένη, με αρχή, μέση, τέλος και το τέλος δεν το γνωρίζεις. Κι αυτό κάνει πολύτιμη την κάθε μία ώρα. Κι αυτό είναι μεγάλη ευλογία. “Αυτή η ασθένεια ήταν μεγάλη ευλογία”, είπε μια γυναίκα που συνάντησα την περασμένη εβδομάδα, αναφερόμενη στον καρκίνο του μαστού της, που ανακάλυψε πριν από 2 χρόνια. Αυτός ο καρκίνος, εξήγησε μετά, της αποκάλυψε την αληθινή σχέση της με το σύζυγό της και της αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στη ζωή της η πολύ σπουδαία δύναμή της, οι αληθινές της φιλίες, η αγάπη και η συμπαράσταση των ανθρώπων -ακόμη και άγνωστων μέχρι χτες συνανθρώπων της-, η εκτίμηση και η αναγνώριση από την εργασία της, η λαχτάρα της για να ζήσει και...