Είναι ο συμβιβασμός μονόδρομος;

Είναι ο συμβιβασμός μονόδρομος;

Πράγματι, συμφέρει ο συμβιβασμός στις σχέσεις; Πράγματι, ωφελεί; Χρειάζεται; Είναι απαραίτητος, αναγκαίος; Βγάζει σε καλό; Οδηγεί σε υψηλότερους τόπους τα μέλη του; Τη σχέση; Πρέπει όσοι σχετίζονται και επιθυμούν η σχέση τους να αντέξει στο χρόνο, να συμβιβάζονται; Να δέχονται το λιγότερο, το μέτριο, το ροζ; όπως έλεγε το τραγούδι, τα όνειρά του κόκκινα, τα όνειρά της άσπρα, ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ… Συμφέρει; Αν ο συμβιβασμός είναι απαραίτητος, αν χρειάζεται να χαμηλώσει ο πήχης των προσδοκιών, αν πρέπει να ξεχάσετε προσωπικές επιθυμίες και όνειρα, για να υπάρχει η σχέση, μήπως συγχρόνως χάνεται και η χαρά; Μήπως χάνεται και η προσωπική φωνή του καθενός; Μήπως υποχωρεί και ο ενθουσιασμός; Το πάθος; Το κέφι; Η ζωντάνια; Μήπως κινδυνεύει να καταλήξει αυτή η σχέση σε κάτι πολύ ξενέρωτο; Υπάρχει άλλος τρόπος; Υπάρχει άλλος δρόμος; Οπωσδήποτε! Μέσα στη σχέση επιβάλλεται να συνεχίζουν να αναπτύσσονται όλες οι φωνές. Οι προσωπικές φωνές των δύο συντρόφων. Η σύνθετη φωνή που μαζί από κοινού κάθε φορά, σε κάθε ζήτημα που το ζευγάρι τέμνεται, καλείται να συνθέσει. Η σύνθεση στις αποφάσεις δεν αποτελεί συμβιβασμό! Στη σύνθεση των φωνών, των απόψεων, των επιθυμιών, δεν έχει θέση ούτε ο συμβιβασμός, ούτε η αυτοθυσία. Στην ιερή διαδικασία της σύνθεσης, συντελείται η υψηλότατη άσκηση της σχέσης: καλείται ο κάθε σύντροφος να σπάσει τον αυτισμό του. Να αφήσει πίσω του τα προσωπικά του “κολλήματα”, τα μη ωφέλιμα χαρακτηριστικά του, που διαμορφώθηκαν μέσα στο διάβα του χρόνου ως άμυνες, φυγές, τυφλά σημεία. Χαρακτηριστικά, όχι του αυθεντικού του εαυτού, αλλά μιας ελλιπούς του έκδοσης. Μιας χαμηλότερης, μιας λιγότερης, μιας πιο σκοτεινής και λερωμένης. Όταν δύο σύντροφοι επιθυμούν να παράγουν μαζί απάντηση σε κάθε...