Προ-Υπόθεση Ζευγάρι

Προ-Υπόθεση Ζευγάρι

Γιατί πριν αρχίσει το ταξίδι του ζευγαριού, χρειάζεται πρώτα να σχηματιστεί ένα! Συναντώ ξανά και ξανά ανθρώπους που επιθυμούν να ζήσουν την ομορφιά, τον πλούτο, το μαγικό βίωμα της συνύπαρξης μέσα σε  ζευγάρι και που αγνοούν τις προϋποθέσεις. Οι προϋποθέσεις δεν είναι πολλές. Είναι λίγες μάλιστα. Αλλά χωρίς αυτές, δυνατότητα για βαθιά, τρυφερή, δημιουργική, δυνατή, ζωντανή, ερωτική σχέση δεν υπάρχει! Η προϋπόθεση που συχνά παρεξηγείται είναι η προτεραιότητα. Μια προϋπόθεση που συχνά λείπει, που συχνά αγνοείται… Να είναι το άλλο πρόσωπο πρώτη προτεραιότητα. Όχι δεύτερη, όχι τρίτη, όχι μία από τις πολλές. Πρώτη. Νούμερο ένα προτεραιότητα. Να προηγείται ο άνθρωπός σου από …τα χόμπι σου, …τις σπουδές σου, …την εργασία σου, …τους φίλους σου, …τα παιδιά σου, …τη μαμά σου! Να είναι πιο σημαντικός. Να είναι πριν από όλους και όλα σημαντικός. Εάν αυτό ισχύει, γίνεται να σκέφτεσαι, να σχεδιάζεις, να διαμορφώνεις το σήμερα και το αύριο της ζωής σου, προτού να το μοιραστείς με τον άνθρωπο που θέλεις να συμπορεύεσαι στη ζωή σου; Γίνεται να μην προηγείται μια ζεστή, ανοιχτή συζήτηση, σε κλίμα εμπιστοσύνης, για διερεύνηση της δικής του οπτικής; Υπάρχει ελπίδα να υπάρξει ζευγάρι, αν δε λειτουργεί ως ζευγάρι; Αν ο/η σύντροφος δεν επιθυμεί να εμπερικλείει τη/το σύντροφο σε αποφάσεις, σε σκέψεις, σε μικρές και μεγάλες επιθυμίες ζωής; Φυσικά, αυτό δε σημαίνει πως δε θα υπάρχουν χόμπι και σπουδές και εργασία και φίλοι και παιδιά και γονείς και ό,τι άλλο. Ούτε πως δε θα υπάρχει πολύ μεγάλη επένδυση σε όλα αυτά. –Γιατί αν εκλείψουν ή μικρύνουν από τη ζωή σου αυτά που σου δίνουν χαρά, νόημα, ουσία, τότε χάνεται μια άλλη προτεραιότητα της σχέσης, που είναι ο εαυτός σου!-. Αλλά είναι προϋπόθεση για...
Είναι ο συμβιβασμός μονόδρομος;

Είναι ο συμβιβασμός μονόδρομος;

Πράγματι, συμφέρει ο συμβιβασμός στις σχέσεις; Πράγματι, ωφελεί; Χρειάζεται; Είναι απαραίτητος, αναγκαίος; Βγάζει σε καλό; Οδηγεί σε υψηλότερους τόπους τα μέλη του; Τη σχέση; Πρέπει όσοι σχετίζονται και επιθυμούν η σχέση τους να αντέξει στο χρόνο, να συμβιβάζονται; Να δέχονται το λιγότερο, το μέτριο, το ροζ; όπως έλεγε το τραγούδι, τα όνειρά του κόκκινα, τα όνειρά της άσπρα, ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ… Συμφέρει; Αν ο συμβιβασμός είναι απαραίτητος, αν χρειάζεται να χαμηλώσει ο πήχης των προσδοκιών, αν πρέπει να ξεχάσετε προσωπικές επιθυμίες και όνειρα, για να υπάρχει η σχέση, μήπως συγχρόνως χάνεται και η χαρά; Μήπως χάνεται και η προσωπική φωνή του καθενός; Μήπως υποχωρεί και ο ενθουσιασμός; Το πάθος; Το κέφι; Η ζωντάνια; Μήπως κινδυνεύει να καταλήξει αυτή η σχέση σε κάτι πολύ ξενέρωτο; Υπάρχει άλλος τρόπος; Υπάρχει άλλος δρόμος; Οπωσδήποτε! Μέσα στη σχέση επιβάλλεται να συνεχίζουν να αναπτύσσονται όλες οι φωνές. Οι προσωπικές φωνές των δύο συντρόφων. Η σύνθετη φωνή που μαζί από κοινού κάθε φορά, σε κάθε ζήτημα που το ζευγάρι τέμνεται, καλείται να συνθέσει. Η σύνθεση στις αποφάσεις δεν αποτελεί συμβιβασμό! Στη σύνθεση των φωνών, των απόψεων, των επιθυμιών, δεν έχει θέση ούτε ο συμβιβασμός, ούτε η αυτοθυσία. Στην ιερή διαδικασία της σύνθεσης, συντελείται η υψηλότατη άσκηση της σχέσης: καλείται ο κάθε σύντροφος να σπάσει τον αυτισμό του. Να αφήσει πίσω του τα προσωπικά του “κολλήματα”, τα μη ωφέλιμα χαρακτηριστικά του, που διαμορφώθηκαν μέσα στο διάβα του χρόνου ως άμυνες, φυγές, τυφλά σημεία. Χαρακτηριστικά, όχι του αυθεντικού του εαυτού, αλλά μιας ελλιπούς του έκδοσης. Μιας χαμηλότερης, μιας λιγότερης, μιας πιο σκοτεινής και λερωμένης. Όταν δύο σύντροφοι επιθυμούν να παράγουν μαζί απάντηση σε κάθε...
Love For Ever ?

Love For Ever ?

Υπάρχει αγάπη που να κρατάει για πάντα; Υπάρχει έρωτας που δε φθείρεται; Υπάρχει εμπιστοσύνη και άφημα στον άλλον; Υπάρχει θαυμασμός και εκτίμηση που να διαρκεί; Υπάρχει επιθυμία που να ξαναγεννιέται κάθε μέρα, μήνα, χρόνο; Υπάρχει χρόνος για όλα αυτά, όταν γεννιούνται παιδιά; Υπάρχει ζευγάρι χαρούμενο, αγαπημένο, ερωτευμένο, μετά από χρόνια και χρόνια σχέσης; Κι αν ναι, πώς γίνεται; Κι αν χάθηκε, τι πήγε στραβά; Και ξανασώζεται; Ερωτήματα τόσο συχνά, καθημερινά, απλά, σχεδόν αυτονόητα. Ερωτήματα που αν η απάντηση δεν είναι “ναι”, τότε γιατί να μπαίνουν… Εάν η αγάπη δεν κρατάει για πάντα, γιατί να γεννηθεί; Εάν η εκτίμηση και ο θαυμασμός στον άλλον παύουν, γιατί υπήρχαν πρώτα; Αν η απάντηση δεν είναι “ναι”, τότε ποιο το νόημα μιας αρχής; Ποιο το νόημα μιας αρχής, αν είναι σίγουρη η φθορά και το τέλος, αφού το τέλος θα σημαίνει πόνο, κόστος, τραύμα, απώλεια, θάνατο; Κάθε τέλος σχέσης είναι ένας θάνατος. Κάθε σχέση μίζερη είναι φθορά και πόνος. Είναι μόνο παράλογο να ξεκινάει μια σχέση με δεδομένο πως η κατάληξή της θα είναι κακή. Είναι παράλογο να ξεκινούν δύο άνθρωποι να δημιουργήσουν κάτι νέο, κάτι που θα τους πάει παραπέρα, κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο, κάτι δυνατότερο και υψηλότερο από τους ίδιους –αλλιώς δε θα τους ήταν ελκυστικό να μπουν–, να δημιουργήσουν ένα ζευγάρι, μόνο και μόνο για να καταλήξουν κάποιους χρόνους μετά ξανά μόνοι -είτε εντός, είτε εκτός της σχέσης-, και πιο λίγοι από πριν, αφού ξόδεψαν αγάπη, ενέργεια, ζωή, όνειρα, επιθυμίες και δύναμη από το δυναμικό τους στην προσπάθεια σύστασης αυτής της οντότητας. Είναι παράλογο ο άνθρωπος, που στη ζωή του επιθυμεί τα ωραία, να διαλέγει να μπει σε μια κατάσταση...